Fırtınalar öfkelenmez. İtaat ederler. Sessizlik içinde, bu kılıç hiçbir sesin taşıyamayacağı şeyi anlatır. İşte bir tanrı-kralın egemenliği şekil bulmuş, açlık kazanmış, okyanusu kendisinden koparıp gökyüzüne fırlatma gücü verilmiş. İlahi gücü yaratılış ile yıkım arasında hareket eder, denizin dünyaya çevirdiği en keskin iradedir.

O, kalben bir INFP'dir, kendi iç dünyasında sessizce yaşar.
Son derece hassas bir empatiyle,
her şeyin nabzını hisseder,
her zaman iç değerleri ve duyguları tarafından yönlendirilir.

Dışarıdan sakin ve durgun görünür;
ancak ruhunun derinliklerinde sınırsız bir
dünya sevgisi ve nazik,
sarsılmaz bir iyilik yaşar.

Doğuştan bir hayalperest ve şifacı olan o,
kendi ince yolu ile,
bu dünyanın dokusuna şiir ve sıcaklık katar.

"Fırtınanın sonunda merhametim yatar"

Geleneksel olarak güçlü Poseidon, denizin özünü damıtan bir tanrıça olarak yeniden tasarlandı. O, uçurumun büyüleyici ihtişamını taşır, öfkeli gelgitlerin vahşi hiddetini barındırır ve tüm yaşamı saran şefkat ve gücü somutlaştırır. Ruhundan şekline tam bir yeniden doğuş, ancak yine de, tartışmasız, okyanus ve depremin egemenidir.

Tanrısallığı, parlak güzellik ile derin öfke arasında akar; annesel şefkat ile yok edici öfkenin paradoksunda ortaya çıkar. Derin deniz gibi, hayat verir ve onu bütünüyle yutar.

Gurur kanında akar ve dalgaların zirvesinden her zaman ölümlülere tepeden bakmıştır. Ancak ebedi yalnızlık, tanrısallığından bir akıntı gibi sızar ve kimsenin görmediği yerlerde, sonsuz yalnızlık sessizce filizlenir.